فعالیت باشگاههای پرطرفدار فوتبال ایران در سایر رشتهها چالشی است که برخی مدیران بیش از همه پیگیر آن هستند تا از این طریق هم ناکامیهای مدیریتی خود را به نوعی پوشش دهند و هم با اقدامات نمایشی ریخت و پاشهای فوتبالیشان را توجیه کنند. مدیریت استقلال تمام تلاشش را میکند تا جدیت خود را برای فعالیت در سایر رشتهها به همه نشان دهد، اما اعتراف تلخ قهرمان سابق کاراته کشورمان مهر تأییدی بود بر ادعاهای پوچ تاجرنیا و همکارانش.
چند روزی بیشتر از انتخاب مهدی عموزاده بهعنوان مدیر آکادمی کاراته استقلال نمیگذرد. عموزاده یکی از مدالآوران قدیمی کاراته ایران است و اولین مدال طلای جهانی کاراته کشورمان را به گردن آویخته است. او قهرمانی آسیا را هم در کارنامه دارد. اینها را گفتیم تا بدانید یکی از مهرههای تأثیرگذار کاراته ایران مسئولیت آکادمی استقلال را برعهده گرفته است. عموزاده در حالی این سمت را پذیرفته که مثل خیلیهای دیگر میداند فعالیت استقلال در رشتههای غیرفوتبالی فرمالیته است. او در گفتوگویی با تسنیم به این واقعیت تلخ اعتراف کرده است: «باشگاه استقلال در حال حاضر ۱۷، ۱۸ رشته دیگر غیر از فوتبال دارد، اما همه این تیمها زلفشان به تیم فوتبال استقلال گره خورده است، یعنی اگر تیم فوتبال استقلال در لیگ و آسیا خوب نتیجه بگیرد، سیستم مدیریتی با سایر رشتهها تعامل خواهد کرد. سایر رشتهها هم دعاگو هستند تا انشاءالله تیم فوتبال استقلال قهرمان شود. امیدوارم استقلال قهرمان شود تا سایر رشتهها نیز بتوانند به فعالیت خود ادامه دهند.»
شنیدن این صحبتها از زبان کسی که سالها در سطح قهرمانی و مربیگری تیمملی فعالیت میکرده، بسیار تلخ است و ابهامات علاقه شدید تاجرنیا برای سرمایهگذاری موقت و نمایشی روی دیگر رشتهها را افزایش میدهد. تشکیل تیمهای مختلف درحالیکه هیچ برنامه مشخص و مدونی در دستور کار قرار ندارد و هر روز هم نام رشتههای جدید مطرح میشود، قطعاً عاقبت خوشی نخواهد داشت. استارت رسمی آبیها برای ورود به دیگر رشتهها از بسکتبال زده شد؛ تیمی که با ستارههای زیاد، سرمربیگری مهران شاهینطبع و اضافه شدن حامد حدادی هماکنون در لیگبرتر بسکتبال حضور دارد و برخلاف نیمفصل اول که بدون شکست قهرمان شد، حالا با سه باخت متوالی تیمی بحرانزده است. همین سه باخت کافی بود تا فریدونی، عضو هیئتمدیره باشگاه حرف از کنار کشیدن از لیگبرتر بسکتبال بزند! خیلی نباید از شنیدن چنین ادعایی تعجب کرد، چراکه تیمداری حرفهای؛ تخصص، تبحر، برنامهریزی و مدیریت خاص خود را میطلبد و اینگونه تهدیدات قطعاً از زبان مدیران حرفهای شنیده نمیشود.
گویا این بار نوبت کاراته است که فرصت تیمداری به استقلال بدهد. اینکه چرا عموزاده با وجود اینکه میداند از نظر مدیریت استقلال دیگر رشتهها طفیلی فوتبال هستند باز هم مسئولیت آکادمی کاراته این باشگاه را قبول کرده، سؤالی است که باید خودش به آن جواب بدهد، ولی تحتالشعاع قرار گرفتن دیگر رشتهها واقعیت تلخ و زشتی است که نمیتوان نسبت به آن سکوت کرد. کاراته سالهاست یکی از رشتههای مدالآور ورزش ایران بوده و حتی در تنها المپیکی که کاراته اجازه حضور در آن را به دست آورد، مدال خوشرنگ طلا از آن ایران شد. حالا چه شده که کاراته با آن حجم از مدالهای رنگارنگ جهانی، آسیایی و المپیک برای داشتن یک تیم در لیگ به اسم استقلال باید دعاگوی تیم فوتبالش باشد؟! وقتی رئیس آکادمی چشمانتظار قهرمانی تیم فوتبال استقلال باشد تا شاید سیستم مدیریتی لطف کند و اندکی از بودجه هنگفت خود را در کاراته خرج کند، باید فاتحه تیمهای غیرفوتبالی استقلال را خواند. البته این واقعیت مسبوق به سابقه است و در گذشته هم فوتبال اولویت اول مدیران باشگاههای پرطرفدار و صنعتی بوده، ولی مدیریت فعلی استقلال دست همه را در زیر سؤال بردن اعتبار رشتههای مدالآور از پشت بسته است.
